Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος

Στη γωνία μιας παλιάς λεωφόρου, και στη περίπτωσή μας ,  Κων/νου Παλαιολόγου και Λυκούργου στη Σπάρτη , εκεί όπου κάποτε χτυπούσε η καρδιά της γειτονιάς, ένα περίπτερο πενήντα χρόνων και ίσως παραπάνω, πέφτει κάτω από τις μπουλντόζες. 

Τα σίδερα λυγίζουν, τα τζάμια θρυμματίζονται, οι ξεθωριασμένες διαφημίσεις χάνονται μέσα στη σκόνη.

Κι όμως, λίγα μέτρα πιο πέρα, ένα ιστορικό αυτοκίνητο με περισσότερα χρόνια επάνω του , συνεχίζει να κινείται , σχεδόν αγέρωχο, σαν να αρνείται να παραδώσει τη μνήμη στον χρόνο.

Το παλιό αυτοκίνητο δεν είναι απλώς ένα όχημα. Είναι μια εποχή πάνω σε τέσσερις ρόδες.

Κουβαλά ιστορίες οικογενειακών εκδρομών, κυριακάτικων βόλτων, ερωτευμένων ζευγαριών και ανθρώπων που έζησαν μια διαφορετική Ελλάδα. Το γυαλισμένο του μέταλλο αντανακλά το σήμερα, αλλά μέσα του κρύβεται το χθες.

Απέναντί του, το περίπτερο που γκρεμίζεται ,για να πάρει την θέση του ένα νέο , αλλά το παλιό υπήρξε για δεκαετίες σημείο συνάντησης, μικρό κέντρο ζωής και επικοινωνίας. 

Από εκεί πέρασαν γενιές ανθρώπων , μαθητές που αγόραζαν τσίχλες, εργάτες που έπαιρναν εφημερίδα πριν τη δουλειά, ηλικιωμένοι που στάθηκαν για μια κουβέντα, ερωτευμένοι που περίμεναν να πάρουν τηλέφωνο. 

Δεν ήταν απλώς ένα μικρό μαγαζί, ήταν κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης.

Η εικόνα μοιάζει συμβολική.

Από τη μία η ιστορία που διατηρείται, από την άλλη η ιστορία που κατεδαφίζεται. 

Το αυτοκίνητο σώζεται ως συλλεκτικό αντικείμενο, ενώ το περίπτερο — ένα ζωντανό κύτταρο της αστικής μνήμης — εξαφανίζεται για πάντα. 

Σαν η κοινωνία να επιλέγει ποιο παρελθόν αξίζει να κρατήσει και ποιο να ξεχάσει.

Και ίσως τελικά αυτή η φωτογραφία να μην αφορά ούτε το αυτοκίνητο ούτε το περίπτερο. 

Να αφορά εμάς.

Τον τρόπο που αλλάζουν οι πόλεις, που χάνονται οι ανθρώπινες συνήθειες, που η πρόοδος συχνά περνά πάνω από μικρές ιστορίες χωρίς να κοιτά πίσω.

Γιατί κάποιες φορές, μέσα σε λίγη σκόνη και σκουριασμένα μέταλλα, γκρεμίζεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα περίπτερο, γκρεμίζεται ένα κομμάτι συλλογικής μνήμης και την θέση του παίρνει ένα νέο κουτί πολυτελείας , ωραίο μεν αλλά άψυχο δε και χωρίς να κουβαλά ιστορίες ...

Μπράβο σου Νεκταρία για την αλλαγή.

Νεκταρία καλές δουλειές από καρδιάς  !!!