Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και άνθρωποι που, με τον τρόπο τους, αφήνουν κάτι πίσω τους. Ο μπαρμπα-Ματθαίος Μενεγάκης ήταν ένας από αυτούς.

Για σχεδόν σαράντα χρόνια, φιλοτεχνούσε τα βραβεία του Spartathlon. Μέσα στο καμίνι του, το σίδερο περνούσε από τη φωτιά και το σφυρί, έπαιρνε μορφή και έφτανε στα χέρια αθλητών από όλο τον κόσμο. 

Ήταν ένας από τους τελευταίους σιδηρουργούς της Σπάρτης...

Για μένα, όμως, ο μπαρμπα-Ματθαίος δεν ήταν απλά ένας μάστορας. Ήταν φίλος μου.

Ήταν ο άνθρωπος που μου άνοιξε την πόρτα σε έναν κόσμο που μέχρι τότε ήξερα μόνο επιφανειακά. Μου έδειξε πράγματα που δεν διαβάζονται σε κανένα βιβλίο: τα μυστικά του μετάλλου, πώς συμπεριφέρεται στη ζέστη, πότε είναι έτοιμο και πώς να «διαβάζεις» τη φωτιά. Μου έμαθε τη θερμοκρασία, τον χρόνο, αλλά πάνω απ' όλα την υπομονή.

Και φυσικά, στα διαλείμματα, ανάμεσα στα χιλιάδες χτυπήματα του σφυριού, πίναμε ένα τσιπουράκι και λέγαμε τα δικά μας.

Ήξερα να δουλεύω το μέταλλο με τον δικό μου τρόπο, αλλά ο μπαρμπα-Ματθαίος μου ξεκλείδωσε τεχνικές που δεν φανταζόμουν. Μου έδωσε γνώσεις που σήμερα χρησιμοποιώ στη δική μου δουλειά και που έχουν γίνει κομμάτι του τρόπου με τον οποίο δουλεύω το μέταλλο.

Αυτές τις μέρες είμαι στο εργαστήριο και ετοιμάζω, για 5η χρονιά, τα βραβεία του Spartathlon.

Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς, για μένα το θέμα δεν είναι η διοργάνωση. Είναι η παράδοση.

Το μόνο που με νοιάζει είναι να μην σπάσει αυτή η αλυσίδα. Νιώθω πως είναι χρέος μου να συνεχίσω αυτή την παράδοση. Να το κάνω για τον ίδιο τον μπαρμπα-Ματθαίο.

Έναν τεχνίτη που έβγαζε τα δημιουργήματα του σιωπηλά, χωρίς φανφάρες, χωρίς φασαρία και χωρίς να κυνηγάει συγχαρητήρια.

Τέλος τα λόγια. Το σφυρί με καλεί!

Αλέξανδρος Παπαστρατηγάκης