Η εξορία της μοναξιάς

Πώς είναι να ζεις χωρίς φίλους

Υπάρχει μια εξορία που δεν χρειάζεται σύνορα.

Είναι η μοναξιά.

Να ζεις ανάμεσα σε ανθρώπους, να χαμογελάς, να συζητάς, αλλά να μην έχεις έναν πραγματικό φίλο να μοιραστείς τη χαρά, τη λύπη και τις σκέψεις σου.

Μεγαλώνοντας, ανακαλύπτεις πως δεν είναι όλοι όσοι σε πλησιάζουν φίλοι σου. Κάποιοι είναι δίπλα σου όσο τους είσαι χρήσιμος.

Όταν, όμως, έρθει η δική σου δύσκολη στιγμή, οι περισσότεροι εξαφανίζονται.

Τα τηλέφωνα σιωπούν, οι υποσχέσεις ξεχνιούνται και οι ανθρώπινες σχέσεις αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Και τότε μαθαίνεις να μη ζητάς πολλά.

Να μη διεκδικείς την παρουσία κανενός.

Να λες «είμαι καλά», ακόμη κι όταν μέσα σου νιώθεις ένα κενό.

Καλύτερα μόνος παρά με ανθρώπους που υποκρίνονται. Αλλά κανείς δεν γεννήθηκε για να πορεύεται χωρίς έναν άνθρωπο να τον νοιάζεται πραγματικά.

Η αληθινή φιλία δεν μετριέται στα λόγια, στις γνωριμίες και στα χαμόγελα.

Μετριέται στην παρουσία, στην ειλικρίνεια και στη στήριξη όταν δεν υπάρχει κανένα όφελος.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη μοναξιά να μην είναι να μην έχεις φίλους, αλλά να έχεις χάσει την πίστη σου στους ανθρώπους.

Γιατί στη ζωή δεν έχει σημασία πόσοι σε γνωρίζουν.

Σημασία έχει ποιος θα σε αναζητήσει όταν όλοι οι άλλοι σε ξεχάσουν.

Κι αυτή είναι η πιο σκληρή εξορία: να είσαι παρών στη ζωή όλων, αλλά να μη νιώθεις ότι είσαι σημαντικός για κανέναν.

Ο φίλος!!!