Η νέα δημόσια παρέμβαση των εργαζομένων στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας για την Ανατολική Πυλία (ευρύτερη περιοχή Κορώνης) αναδεικνύει για ακόμη μία φορά ένα σοβαρό πρόβλημα που χρονίζει: η περιοχή παραμένει χωρίς μόνιμο σταθμό ΕΚΑΒ, ενώ ταυτόχρονα δεν διαθέτει ενισχυμένη πρωτοβάθμια δομή υγείας, ανάλογη με τις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων και των επισκεπτών.

Η Ανατολική Πυλία, με μεγάλες αποστάσεις, δεκάδες οικισμούς, αυξημένη τουριστική κίνηση και σημαντική απόσταση από το Γενικό Νοσοκομείο Καλαμάτας, δεν μπορεί να καλύπτεται με προσωρινές λύσεις, εποχικές ρυθμίσεις και υποσχέσεις που κάθε χρόνο μετατίθενται. Ασθενοφόρο υπάρχει μόνιμα μόνο τους θερινούς μήνες, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο τα περιστατικά καλύπτονται από την Καλαμάτα, με αποτέλεσμα μεγάλες καθυστερήσεις και επικίνδυνα κενά στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα.

Χρειάζεται μόνιμη λειτουργία σταθμού ΕΚΑΒ στην Ανατολική Πυλία, πλήρως στελεχωμένο Κέντρο Υγείας στην περιοχή, 24ωρη λειτουργία, επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισης επειγόντων περιστατικών και ουσιαστική διασύνδεση με το ΕΚΑΒ και το Γενικό Νοσοκομείο Καλαμάτας. Ιδιαίτερα κρίσιμη είναι και η ασφαλής 24ωρη εφημεριακή κάλυψη στο κέντρο εφημερίας Λογγάς.

Όμως το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην Ανατολική Πυλία. Είναι μέρος μιας συνολικής προβληματικής εικόνας στην Πελοπόννησο.

Στο Ξυλόκαστρο, ένας άνθρωπος χάθηκε περιμένοντας ασθενοφόρο. Η κλήση για βοήθεια έγινε στις 23:13. Η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι δεν υπήρχε διαθέσιμος οδηγός για το ασθενοφόρο. Ακολούθησε μια αυτοσχέδια κινητοποίηση, με αστυνομικούς να μεταφέρουν απινιδωτή και έναν διασώστη του ΕΚΑΒ, εκτός υπηρεσίας, να προσπαθεί να βοηθήσει. Ο άνθρωπος μεταφέρθηκε τελικά στο Κέντρο Υγείας Ξυλοκάστρου στις 00:14, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Μία ώρα. Σε τέτοιες στιγμές, μία ώρα δεν είναι απλώς χρόνος. Είναι η διαφορά ανάμεσα στην ελπίδα και την απώλεια.

Όταν ο διεθνώς ενδεδειγμένος χρόνος απόκρισης είναι κάτω από 8 λεπτά στα αστικά κέντρα και έως 20 λεπτά στις αγροτικές περιοχές, τα 61 λεπτά δεν είναι μια απλή καθυστέρηση. Είναι μια πολύ σοβαρή αποτυχία του συστήματος.

Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι το Ξυλόκαστρο δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Στη Μεσσηνία, ο θάνατος ηλικιωμένης στο Χαροκοπιό Κορώνης τον Οκτώβριο του 2025 που περίμενε 45 λεπτά ασθενοφόρο, είχε ήδη αναδείξει με δραματικό τρόπο το κενό στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα. Στη Νεμέα, τραυματίας σε τροχαίο περίμενε έως και δύο ώρες για διακομιδή. Στη Μεγαλόπολη και στη Δυτική Μάνη, οι μεγάλες αποστάσεις, η δύσβατη γεωγραφία αλλά κυρίως η υποστελέχωση οδηγούν επίσης σε σοβαρές καθυστερήσεις.

Σε πολλές περιπτώσεις, ολόκληρες περιοχές εξαρτώνται από ένα μόνο ασθενοφόρο ή από κάλυψη άλλων πόλεων, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται επικίνδυνα κενά. Άρα δεν μιλάμε για μια άτυχη στιγμή. Μιλάμε για μια συνολική προβληματική εικόνα στην Πελοπόννησο: περιοχές χωρίς σταθερή κάλυψη, ελλείψεις σε οδηγούς, διασώστες και πληρώματα, χρόνοι απόκρισης που φτάνουν από 45 λεπτά έως και 2 ώρες, διακομιδές που αφήνουν πίσω ολόκληρες περιοχές ακάλυπτες.

Σε επείγοντα περιστατικά, και ιδιαίτερα στα καρδιολογικά, στις ανακοπές, στα αγγειακά και στα βαριά τραύματα, ο χρόνος δεν είναι απλώς κρίσιμος. Είναι ζήτημα ζωής.

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους τύχης για το αν θα φτάσει έγκαιρα ένα ασθενοφόρο. Οι κάτοικοι της υπαίθρου δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η πρόσβαση στην υγεία είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο.

Ζητούμε άμεσα μόνιμη ενίσχυση του ΕΚΑΒ με προσωπικό, πραγματική 24ωρη κάλυψη σε κρίσιμες και απομακρυσμένες περιοχές, μόνιμους σταθμούς ΕΚΑΒ όπου υπάρχουν μεγάλες αποστάσεις και αυξημένες ανάγκες όπως στην περίπτωση της Ανατολικής Πυλίας, ανανέωση και ενίσχυση του στόλου ασθενοφόρων, σαφές επιχειρησιακό σχέδιο με βάση τις πραγματικές ανάγκες κάθε περιοχής, ίδρυση και πλήρη στελέχωση Κέντρου Υγείας στην Ανατολική Πυλία και θεσμική πίεση από την Περιφέρεια προς το Υπουργείο Υγείας για άμεσες και δεσμευτικές λύσεις.