Ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα προηγείται της ουσίας και η εντύπωση συχνά υπερκαλύπτει την αλήθεια. Ο εγωισμός δεν εμφανίζεται πλέον ως ωμή αλαζονεία εκδηλώνεται ως αυτοπροστασία. Ο ναρκισσισμός δεν φέρει πάντα τη μορφή υπεροψίας συχνά κρύβεται πίσω από μια αδιάκοπη ανάγκη επιβεβαίωσης. Και κάπως έτσι, ανεπαίσθητα, η καθημερινότητά μας έχει γεμίσει ανθρώπους που συνυπάρχουν, αλλά δυσκολεύονται να συνδεθούν ουσιαστικά.

«Ο σύγχρονος εγωισμός δεν φωνάζει αμύνεται.»

Ο υγιής εγωισμός είναι απαραίτητος. Μας επιτρέπει να θέτουμε όρια, να διεκδικούμε σεβασμό, να προστατεύουμε την ψυχική μας ισορροπία. Όταν όμως μετατρέπεται σε διαρκή άμυνα, σε σύγκριση και σε ανάγκη επικράτησης, τότε παύει να λειτουργεί προστατευτικά και αρχίζει να απομονώνει. Ο άνθρωπος που δεν αντέχει τη διαφωνία, που εκλαμβάνει κάθε κριτική ως επίθεση που δυσκολεύεται να ζητήσει συγγνώμη, δεν είναι ισχυρός είναι ευάλωτος και φοβισμένος.

«Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην υπεροχή αλλά στην ικανότητα να παραμένεις ανοιχτός.»

Ο ναρκισσισμός της εποχής δεν ταυτίζεται απαραίτητα με κλινική διάγνωση. Αποτελεί περισσότερο πολιτισμική τάση. Μια υπερβολική εστίαση στο «πώς προβάλλομαι» αντί στο «ποιος είμαι». Μια διαρκής σκηνοθεσία της ζωής, όπου η αξία μετριέται σε απήχηση και όχι σε βάθος. Όταν η ταυτότητα εξαρτάται αποκλειστικά από την εξωτερική αναγνώριση, η εσωτερική σταθερότητα γίνεται εύθραυστη. Και ένας εύθραυστος άνθρωπος αντιδρά συχνά με άμυνα αντί με κατανόηση.

«Όταν η αυτοεκτίμηση εξαρτάται από το χειροκρότημα, η σιωπή γίνεται απειλή…..»

Έτσι εξηγείται και η αποξένωση. Δεν σταματήσαμε να μιλάμε σταματήσαμε να ακούμε με πρόθεση κατανόησης. Δεν παύσαμε να σχετιζόμαστε παύσαμε να επενδύουμε στη βαθύτερη επαφή. Οι σχέσεις γίνονται ρηχές όταν λείπει η ψυχολογική ασφάλεια. Όταν φοβόμαστε να δείξουμε αδυναμία, όταν αποφεύγουμε την ειλικρίνεια για να μη διαταραχθεί η εικόνα, όταν η σύγκριση αντικαθιστά τη συνεργασία.

«Η σύνδεση απαιτεί θάρρος η επιφάνεια απαιτεί μόνο ρόλο…..»

Το γεγονός ότι οι σχέσεις είναι ρηχές και επιφανειακές δεν οφείλεται σε έλλειψη νοημοσύνης. Συχνά είναι αποτέλεσμα εξάντλησης και διαρκούς πίεσης. Σε μια καθημερινότητα γεμάτη ταχύτητα και υπερδιέγερση, η ουσιαστική παρουσία μοιάζει απαιτητική. Να είσαι πραγματικά εκεί. Να ακούς χωρίς να ετοιμάζεις απάντηση. Να επιτρέπεις στον άλλον να διαφωνεί χωρίς να νιώθεις ότι απειλείσαι.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα γεννήθηκε ένα ακόμη φαινόμενο οι εξαφανίσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν  εξαφανίζονται. Σιωπούν χωρίς εξήγηση, αποσύρονται χωρίς ανάληψη ευθύνης και αφήνουν πίσω τους ερωτηματικά που τα σηκώνουν άλλοι. Η απουσία τους γίνεται βάρος σε ξένους ώμους, γιατί είναι πιο εύκολο να κατηγορηθεί εκείνος που έμεινε παρά εκείνος που χάθηκε.

Πίσω όμως από αυτές τις εξαφανίσεις δεν κρύβεται μυστήριο κρύβεται ανάγκη. Ανάγκη για γρήγορη, επιφανειακή αγάπη. Για προσοχή που διαρκεί όσο μια ειδοποίηση. Για επιβεβαίωση που έρχεται από πολλά πρόσωπα αλλά δεν ριζώνει σε κανένα. Ζούμε στην εποχή της ψευδαίσθησης της αφθονίας η οθόνη υπόσχεται άπειρες επιλογές, άμεση αντικατάσταση, διαρκώς καινούρια πρόσωπα. Αν κάτι σε δυσκολέψει, υπάρχει πάντα ένα επόμενο μήνυμα, μια νέα αρχή χωρίς ιστορία.

Η μοναξιά δεν θεραπεύεται απλώς ανακυκλώνεται μέσα σε σχέσεις που δεν αφήνουν χώρο για αληθινή σύνδεση. Αγαπούν μόνο την αντανάκλαση που τους επιστρέφει ο κόσμος, όχι τον άνθρωπο δίπλα τους. Το κενό τους δεν ζητά συγχώρεση ζητά θαυμασμό, μια ψευδαίσθηση που καλύπτει την αδυναμία τους να επενδύσουν πραγματικά. Η συναισθηματική τους αφθονία μετριέται σε μηνύματα, όχι σε βάθος σχέσης και κάθε νέα αρχή γίνεται εργαλείο για να γεμίζουν το εγώ τους.

«Το μόνο που αφήνουν πίσω τους δεν είναι οι άνθρωποι είναι η ηχώ του κενού τους».

Δεν αναζητούν ουσία αναζητούν αντανάκλαση. Πηγαίνουν από δω και από εκεί όχι γιατί ψάχνουν τον άνθρωπο της ζωής τους, αλλά γιατί τρέφονται από το μοτίβο της διαρκούς μετακίνησης. Από το πρώτο βλέμμα που θαυμάζει. Από την αρχή που δεν απαιτεί συνέπεια. Το μοτίβο γίνεται πιο σημαντικό από τον άνθρωπο. Και τελικά αυτό που αγαπούν περισσότερο δεν είναι τα πρόσωπα  είναι η δυνατότητα να φεύγουν χωρίς να μένουν, να παίρνουν χωρίς να επενδύουν, να γεμίζουν το εγώ τους χωρίς ποτέ να γεμίζουν τα κενά τους.

«Δεν ήταν η απόσταση το πρόβλημα ήταν ο φόβος της εγγύτητας…..»

Ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι έγιναν πιο εγωκεντρικοί. Είναι ότι έγιναν πιο ανασφαλείς. Και η ανασφάλεια, όταν δεν αναγνωρίζεται, μεταμφιέζεται σε ειρωνεία, ψυχρότητα ή αδιαφορία. Πίσω από κάθε υπερβολική ανάγκη επιβολής υπάρχει συχνά ένας άνθρωπος που δεν έμαθε πώς να σχετίζεται χωρίς να θωρακίζεται.

«Ο εγωισμός είναι συχνά η πανοπλία μιας πληγής που δεν επουλώθηκε…..»

Η απάντηση δεν βρίσκεται στην καταδίκη της εποχής, αλλά στην προσωπική ευθύνη. Στην επιλογή να καλλιεργήσουμε ενσυναίσθηση αντί για ανταγωνισμό. Να επιλέγουμε βάθος αντί για εντύπωση. Να επιτρέπουμε στον εαυτό μας και στους άλλους να είναι ατελείς χωρίς να ακυρώνονται.

Ίσως τελικά το πιο θαρραλέο πράγμα στην εποχή της αυτοπροβολής να είναι η απλότητα. Να κοιτάς τον άλλον χωρίς φίλτρα και να τον αντιμετωπίζεις ως άνθρωπο όχι ως καθρέφτη του εαυτού σου.

«Η ελευθερία της ψυχής έρχεται όταν σταματάμε να επιμένουμε στο ποιοι φαινόμαστε και ξεκινάμε να είμαστε…..»

Λίλα Κακαλέτρη 

Φιλόλογος με πιστοποιητικό στην Δικαστική Ψυχολογία

The Ego of Our Times and Silent Alienation

We live in an era where image precedes substance, and impression often overshadows truth. Ego no longer manifests as raw arrogance it presents itself as self-protection. Narcissism does not always appear as superiority  it often hides behind a relentless need for validation. And so, almost imperceptibly, our daily lives have filled with people who coexist but struggle to truly connect.

"Modern ego does not shout; it defends."

Healthy ego is essential. It allows us to set boundaries, demand respect  and protect our mental balance. Yet when it transforms into constant defense, competition and a need to dominate, it stops functioning protectively and starts isolating. A person who cannot tolerate disagreement, who interprets every critique as an attack, who struggles to apologize, is not strong they are vulnerable and fearful.

"True strength is not in superiority, but in being open-minded."

The narcissism of our era does not necessarily equate to a clinical diagnosis. It is more a cultural trend  an excessive focus on "how I present myself"  rather than “who I am.” A constant staging of life, where value is measured in reach, not depth. When identity depends solely on external recognition, internal stability becomes fragile. And a fragile person often reacts with defense instead of understanding.

"When self-esteem depends on applause, silence becomes a threat..."

This explains alienation. We did not stop speaking  we stopped listening with intention. We did not stop relating, we stopped investing in deeper connection. Relationships become shallow when psychological safety is absent. When we fear showing weakness, avoid honesty to protect our image, or replace cooperation with comparison.

"Connection requires courage ~ surface requires only a role..."

The shallowness of modern relationships is not due to a lack of intelligence. Often it is exhaustion, constant pressure. In a world of speed and overstimulation, genuine presence feels demanding. To truly be there. To listen without preparing a reply. To allow someone to disagree without feeling threatened.

Within this reality, another phenomenon emerges: disappearances. Some people don’t leave they vanish. They go silent without explanation, withdraw without taking responsibility, leaving questions for others to carry. Their absence becomes a burden on strangers’ shoulders, because it is easier to blame the one left behind than the one who disappeared.

Yet behind these disappearances lies not mystery, but need. A need for quick and superficial love. For attention that lasts only as long as a notification. For validation that comes from many faces but takes root in none. We live in an age of the illusion of abundance, the screen promises endless options, instant replacement, ever-new faces. If something challenges them, there is always another message, a new beginning without history.

Loneliness is not healed  it is recycled through relationships that leave no space for true connection. They love only the reflection the world returns, not the person beside them. Their emptiness does not seek forgiveness; it seeks admiration a mirage that covers their inability to invest genuinely. Emotional abundance is measured in messages, not in depth of relationship and every new beginning becomes a tool to fill the ego without ever filling the void.

"What they leave behind is not people, but the echo of their emptiness."

They do not seek substance… they seek reflection. They move from one to another not because they search for the love of a lifetime, but because they feed on the pattern of constant movement. From the first admiring glance. From beginnings that require no consistency. The pattern becomes more important than the person. And ultimately, what they love most is not the faces themselves, but the ability to leave without staying, to take without investing, to fill their ego without ever filling their voids.

"It wasn’t distance that was the problem; it was the fear of closeness..."

Perhaps the problem is not that people have become more self-centered. It is that they have become more insecure. And insecurity, when unrecognized, disguises itself as irony, coldness, or indifference. Behind every excessive need to dominate, there is often a person who has not learned how to relate without shielding themselves.

"Ego is often the armor of an unhealed wound..."

The answer does not lie in condemning the times but in personal responsibility. In choosing to cultivate empathy over competition. To choose depth over impression. To allow oneself and others to be imperfect without being nullified.

Perhaps the bravest act in an age of self-promotion is simplicity. To look at another without filters  and to see them as a human, not as a mirror of oneself.

"The freedom of the soul comes when we stop insisting on who we appear to be and begin to simply be..."

Lila Kakaletri – Philologist with a Certification in Forensic Psychology