Του Άγη Βερούτη

Ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας καταγγέλλει σήμερα τους servicers των κόκκινων δανείων με ύφος ανθρώπου που βρήκε τον νόμο στο συρτάρι κάποιου άλλου.

Μόνο που το συρτάρι ήταν το δικό του.

Ο Ν.4354/2015 δεν πέρασε από κάποια ανώνυμη τεχνοκρατική κυβέρνηση. Δεν ψηφίστηκε όσο ο ΣΥΡΙΖΑ έλειπε από την αίθουσα και μοίραζε ακόμη ελπίδα στις πλατείες. Πέρασε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα.

Αυτός ο νόμος άνοιξε τον δρόμο για τους servicers. Για τη μεταφορά του κόκκινου δανειολήπτη από την τράπεζα σε έναν μηχανισμό είσπραξης που δεν θυμάται τον πελάτη, δεν ξέρει τη γειτονιά, δεν ενδιαφέρεται για την επόμενη μέρα της σχέσης.

Ένας φάκελος, ένα ονομαστικό υπόλοιπο και ένα τηλέφωνο που χτυπάει μέχρι να γονατίσει ο δανειολήπτης.

Και από την άλλη πλευρά ένας άνθρωπος που κάποτε είχε τράπεζα, κατάστημα, υπάλληλο, ιστορικό, διαπραγμάτευση. Μετά απέκτησε servicer.

Ας μιλήσει λοιπόν ο κ. Τσίπρας για την αδικία των κόκκινων δανείων. Υπάρχει και πονάει. Ο άνθρωπος που βλέπει το δάνειό του να πουλιέται φθηνά, ενώ ο ίδιος καλείται να πληρώσει σχεδόν σαν να μην άλλαξε τίποτα, δεν χρειάζεται οικονομολόγο για να καταλάβει το στραβό. Το καταλαβαίνει όταν ανοίγει τον φάκελο.

Το fund αγοράζει με έκπτωση. Ο δανειολήπτης δεν παίρνει την ίδια ευκαιρία. Άλλος αγοράζει φθηνά τη δική του αδυναμία και μετά του την πουλάει ακριβά ως υποχρέωση.

Το δάνειό του πέρασε σε ξένα χέρια με μεγάλο κούρεμα, γιατί δεν είχε πρώτος δικαίωμα να το κλείσει με έναν έντιμο συμβιβασμό. Έτσι επέλεξε ο κ. Τσίπρας.

Και μην ακούσουμε πάλι ότι δεν γινόταν αλλιώς. Σε εκείνη την περίοδο της κρίσης, η Κύπρος άφησε τουλάχιστον ένα παράθυρο στον δανειολήπτη και στους εγγυητές του: πριν φύγει το δάνειο, να μπορούν να κάνουν πρόταση εξαγοράς. Όχι να χαριστεί. Όχι να το πάρει κανείς στο μηδέν. Να μπει όμως ο ίδιος ο δανειολήπτης στο τραπέζι πριν εμπορευματοποιηθεί η δυσχέρειά του.

Να βγάλει κέρδος ο αγοραστής, ναι φυσικά. 
Στην Ελλάδα όμως, όχι σε οφσώρ.
Ούτε να βαφτίζεται η αισχροκέρδεια εξυγίανση.

Στην Ελλάδα προτιμήθηκε άλλο μοντέλο. Ο δανειολήπτης να κοιτάει το τρένο να περνάει. Το δάνειό του να αλλάζει χέρια για κάτι ψιλά. Το fund να αγοράζει το ρίσκο του με τεράστια έκπτωση. Και ο ίδιος να μένει με την ονομαστική απαίτηση, την απειλή και την ντροπή.

Αυτή την ερώτηση δεν την ανακάλυψε όμως ο κ. Τσίπρας το 2026. Υπήρχε και όταν κυβερνούσε. Όταν νομοθετούσε. Όταν υπέγραφε. Όταν οι άνθρωποι που είχαν πιστέψει τα παραμύθια του περνούσαν από την ελπίδα στην ομηρεία. Όταν η σημερινή υπεύθυνη γραφείου τύπου του ΕΛΑΣ ήταν διευθύντρια του γραφείου του κ. Χουλιαράκη. Ας τον πάρει ένα τηλέφωνο να ρωτήσει αν δεν θυμάται.

Θέλει σήμερα δικαίωμα προαίρεσης για τον δανειολήπτη πριν το δάνειο περάσει σε fund; Θέλει διαφάνεια στην τιμή μεταβίβασης; Θέλει σοβαρή ρύθμιση πριν από τον πλειστηριασμό;

Γιατί δεν τα έκανε τότε;

Όχι τώρα που είναι σχολιαστής. Τότε που ήταν πρωθυπουργός, είχε υπουργούς και κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το ΦΕΚ του 4354/2015 γράφει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όχι "άγνωστοι δράστες".

Εκεί είναι το θράσος του. Όχι στην κριτική. Στην αμνησία.
Άλλη Ιθάκη μας που βρήκε πάλι.

Μπορούσε να πει: "ναι, το ψηφίσαμε, οι συνθήκες ήταν ασφυκτικές, τώρα πρέπει να διορθωθεί". Θα ήταν έντιμο. Αλλά να παριστάνεις τον εισαγγελέα ενός καθεστώτος που έχει τη δική σου υπογραφή είναι λίγο αστείος σαν ρόλος. Ακόμη και για τον κ. Τσίπρα.

Και δεν ήταν μόνο οι servicers. Ήταν και η πόρτα προς τα έξω. Το πλαίσιο άφησε εντέχνως χώρο σε εταιρικά σχήματα με έδρα εκτός Ελλάδος, στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο ή και αλλού. Η εταιρική γεωγραφία ήταν ανοιχτή. Κλειστός έμενε μόνο ο δανειολήπτης.

Το ακίνητο εδώ. Η υποθήκη εδώ. Η οικογένεια εδώ. Το τηλεφώνημα εδώ. 
Το κέρδος στο εξωτερικό. Το ίδιο και οι φόροι των κερδών.

Μικρή λεπτομέρεια. Σχεδόν ασήμαντη για τον δανειολήπτη. 
Όχι όμως για το δημόσιο ταμείο που δυνητικά χάνει δισεκατομμύρια σε φόρους κερδών.

Το καθεστώς ομηρίας των κόκκινων δανειοληπτών δεν φύτρωσε μόνο του. Ψηφίστηκε. Νομιμοποιήθηκε. Μπήκε σε άρθρα, άδειες και διαδικασίες. Κάποιοι το ονόμασαν λύση. Κάποιοι το είπαν εξυγίανση. Κάποιοι το πούλησαν ως αναγκαίο κακό.

Και μετά το αναγκαίο κακό πήρε τηλέφωνο τον δανειολήπτη.

Ο μικρομεσαίος που τσακίστηκε στην κρίση, ο επαγγελματίας που πλήρωνε ΦΠΑ χωρίς να έχει εισπράξει, ο έμπορος που είδε την αγορά να σβήνει, η οικογένεια που κράτησε το σπίτι με δανεικά από γονείς και φίλους, δεν άκουσε θεωρία. Άκουσε απαίτηση. Άκουσε προθεσμία. Άκουσε ρύθμιση που δεν έβγαινε. Άκουσε πλειστηριασμό.

Και τώρα ακούει τον κ. Τσίπρα να τον υπερασπίζεται από το σύστημα που ο ίδιος παρέδωσε στα εξωγενή οικονομικά συμφέροντα με όρους λοταρίας.

Ούτε η Νέα Δημοκρατία βγαίνει φυσικά καθαρή σε αυτή την ιστορία. 
Όποιος κυβερνά τόσα χρόνια, δεν κρύβεται πίσω από το παλιό ΦΕΚ. Το πλαίσιο που αφήνεις να δουλεύει γίνεται και δικό σου. Αν οι servicers λειτουργούν με ακαμψία, πίεση, δρακόντειους όρους και αδιαφάνεια, η κυβέρνηση οφείλει να τους μαζέψει. Όχι να τους παρακολουθεί σαν καιρικό φαινόμενο εδώ και 7 χρόνια.

Αλλά η συνευθύνη Μητσοτάκη δεν ξεπλένει την υπογραφή Τσίπρα.

Και η υπογραφή Τσίπρα δεν εξαφανίζεται επειδή σήμερα τον βολεύει να μιλάει σαν αγανακτισμένος πολίτης στην άνω πλατεία.

Η πολιτική έχει μνήμη, όσο κι αν ενοχλεί. Ιδίως όταν η μνήμη αφορά υπογεγραμμένα ΦΕΚ.

Ο κ. Τσίπρας έγινε κυβέρνηση πάνω στην απελπισία των χρεωμένων ανθρώπων. Πάνω στην υπόσχεση ότι θα τους προστατεύσει από τις τράπεζες, τα μνημόνια, τους πλειστηριασμούς, την απώλεια της πρώτης κατοικίας. Πήρε την οργή τους, την έκανε εξουσία, και μετά τους παρέδωσε σε ένα καθεστώς πιο ψυχρό και πιο μακρινό και αδίστακτο από την παλιά τράπεζα.

Τώρα επιστρέφει και καταγγέλλει το αποτέλεσμα. Ψάξτε και δείτε το βίντεο που έχει ανεβάσει για αυτό το θέμα.

Δεν θα μας τρελάνετε εσείς κ. Τσιπρα! 
Πρώτα πείτε: "ναι, εγώ το υπέγραψα". Μετά θα μπορείτε να πείτε: "ξέρω πώς να το διορθώσω". Αν παραλείπετε το πρώτο, το δεύτερο δεν είναι πρόταση. Είναι μασκαράτα.

Οι κόκκινοι δανειολήπτες δεν χρειάζονται πάλι σωτήρα με αδύναμη μνήμη.  Γιατί το καθεστώς που σήμερα καταγγέλλει ο κ. Τσίπρας δεν είναι ορφανό.
Έχει ημερομηνία. Έχει ΦΕΚ. Έχει πατέρα.

Τον ίδιο...

https://www.capital.gr/o-agis-beroutis-grafei/3997013/den-tha-mas-trelanete-eseis-k-tsipra/