Αντιπυρικές ζώνες όταν η φωτιά καίει; Αυτό δεν είναι πρόληψη, είναι αντίδραση.

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος 

Κάθε χρόνο ακούμε τις ίδιες υποσχέσεις για καλύτερη προετοιμασία, περισσότερη πρόληψη και καλύτερο συντονισμό.

Κι όμως, κάθε χρόνο βλέπουμε τις ίδιες εικόνες.

Τα μηχανήματα να ανοίγουν αντιπυρικές ζώνες την ώρα που οι φλόγες έχουν ήδη περικυκλώσει περιοχές και οι πυροσβέστες δίνουν μάχη με τον χρόνο.

Το εύλογο ερώτημα είναι απλό... γιατί αυτά τα έργα δεν είχαν γίνει μήνες πριν;

Οι αντιπυρικές ζώνες δεν είναι έργα έκτακτης ανάγκης.

Είναι έργα πρόληψης.

Σκοπός τους είναι να δυσκολεύουν την εξάπλωση μιας πυρκαγιάς πριν αυτή ξεσπάσει, όχι να δημιουργούνται μέσα στον πανικό της καταστροφής.

Ασφαλώς, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης πυρκαγιάς μπορεί να απαιτηθούν επείγουσες παρεμβάσεις με μηχανήματα για να ανακοπεί η πορεία της φωτιάς.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την ανάγκη να υπάρχουν ήδη σχεδιασμένες και συντηρημένες αντιπυρικές ζώνες στις περιοχές υψηλού κινδύνου.

Η προστασία των δασών, των οικισμών και –πάνω απ' όλα– της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στον ηρωισμό των πυροσβεστών.

Χρειάζεται σοβαρός σχεδιασμός, πρόληψη και λογοδοσία.

Οι άνθρωποι που επιχειρούν στην πρώτη γραμμή αξίζουν να δίνουν τη μάχη έχοντας στη διάθεσή τους όλα τα μέσα και τις υποδομές που έπρεπε να έχουν δημιουργηθεί εγκαίρως.

Η πρόληψη δεν φωτογραφίζεται την ώρα της φωτιάς.

Η πρόληψη γίνεται όταν δεν υπάρχουν κάμερες, όταν δεν υπάρχει καπνός και όταν υπάρχει ακόμη χρόνος να αποτραπεί η καταστροφή.

Αν θέλουμε κάθε καλοκαίρι να μη μετράμε καμένα δάση, κατεστραμμένες περιουσίες και χαμένες ζωές, τότε πρέπει επιτέλους να επενδύσουμε στην πρόληψη και όχι μόνο στη διαχείριση της καταστροφής.