Πόσοι ακόμη πρέπει να πεθάνουν;

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος

Κάθε αντιπυρική περίοδος αφήνει πίσω της καμένες εκτάσεις, κατεστραμμένες περιουσίες και ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές απώλειες. Αφήνει όμως και κάτι ακόμη: εξαντλημένους πυροσβέστες που δίνουν καθημερινά μια μάχη στα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Λιποθυμικά επεισόδια.

Τραυματισμοί.

Κατάγματα.

Εγκαύματα.

Αναπνευστικά προβλήματα από την έκθεση στον καπνό.

Σοβαρά περιστατικά αφυδάτωσης και θερμικής καταπόνησης.

Θάνατοι.

Αυτή είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Άνθρωποι που πολλές φορές μεταφέρονται εσπευσμένα στα νοσοκομεία και, όταν η κατάσταση της υγείας τους το επιτρέψει, επιστρέφουν ξανά στο πύρινο μέτωπο.

Γιατί η φωτιά δεν περιμένει.

Την ίδια στιγμή, η πολιτεία εξακολουθεί να αρνείται να αναγνωρίσει θεσμικά το επάγγελμα του πυροσβέστη ως επικίνδυνο.

Μια απόφαση που απέχει πολύ από την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι άνδρες και οι γυναίκες του Πυροσβεστικού Σώματος.

Ποιο είναι άραγε το κριτήριο;

Πόσοι τραυματισμοί δεν είναι αρκετοί;

Πόσες μόνιμες αναπηρίες δεν αρκούν;

Πόσοι άνθρωποι πρέπει να καταρρεύσουν πάνω στο καθήκον;

Και τελικά, το πιο σκληρό ερώτημα που κανείς δεν απαντά:

Μετά από πόσους ακόμη θανάτους θα αναγνωριστεί ότι το επάγγελμα του πυροσβέστη είναι πραγματικά επικίνδυνο;

Οι πυροσβέστες δεν εργάζονται σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον. Μπαίνουν σε φλεγόμενα κτίρια, επιχειρούν μέσα σε δάση που μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου, εκτίθενται σε ακραίες θερμοκρασίες, τοξικούς καπνούς και συνεχείς κινδύνους. Κάθε έξοδός τους μπορεί να είναι η τελευταία. Κάθε βάρδια μπορεί να αλλάξει για πάντα τη ζωή τους και τη ζωή των οικογενειών τους.

Κι όμως, όταν οι κάμερες σβήνουν και τα χειροκροτήματα σταματούν, οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να διεκδικούν τα αυτονόητα: σεβασμό, προστασία και την επίσημη αναγνώριση της επικινδυνότητας του λειτουργήματός τους.

Δεν αρκούν οι δημόσιες ευχαριστίες ούτε οι δηλώσεις συμπαράστασης κάθε φορά που η χώρα δοκιμάζεται. Οι πράξεις είναι αυτές που αποδεικνύουν τον σεβασμό. Και μέχρι σήμερα, οι πράξεις δεν συμβαδίζουν με τα λόγια.

Η κοινωνία γνωρίζει ποιοι στέκονται μπροστά στις φλόγες όταν όλοι οι υπόλοιποι απομακρύνονται.

Το ερώτημα είναι αν η πολιτεία θα συνεχίσει να κάνει πως δεν βλέπει.

Γιατί η αναγνώριση του επαγγέλματος του πυροσβέστη ως επικίνδυνου δεν είναι προνόμιο.

Είναι στοιχειώδης δικαιοσύνη.

Και όσο αυτή καθυστερεί, το ερώτημα θα γίνεται ολοένα πιο βαρύ:

Πόσοι ακόμη πρέπει να θυσιαστούν για να γίνει το αυτονόητο νόμος;