Υπάρχει ένα διαχρονικό «χούι» στη Σπάρτη που δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει.

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος 

Ασχολούμαστε με το μικρό, το άμεσο και το εύκολο, αφήνοντας στην άκρη τις μεγάλες διεκδικήσεις που μπορούν πραγματικά να αλλάξουν την πορεία της πόλης.

Και κάπως έτσι, ενώ άλλες πόλεις διεκδικούν πανεπιστημιακά τμήματα, μεγάλες υποδομές, αθλητικές εγκαταστάσεις και έργα με αναπτυξιακό αποτύπωμα, εμείς πολλές φορές αναλωνόμαστε σε ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συζήτηση για τη λαϊκή αγορά. Δεκάδες κουβέντες, αντιπαραθέσεις και εντάσεις για το αν θα μετακινηθεί 20 ή 30 μέτρα.

Και την ίδια στιγμή;

Πού είναι η μεγάλη διεκδίκηση;

Η Νοσηλευτική χάθηκε.

Το αίτημα για μια πανεπιστημιακή σχολή ΤΕΦΑΑ παραμένει ουσιαστικά άγνωστο στο ευρύ κοινό και χωρίς την ένταση μιας πραγματικής διεκδίκησης.

Η Σχολή Ελαιοκομίας δεν έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας οργανωμένης προσπάθειας που θα μπορούσε να συνδέσει τη Σπάρτη και τη Λακωνία με έναν από τους σημαντικότερους παραγωγικούς τομείς της περιοχής.

Ο Μυστράς, ένα μοναδικό μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας, θα μπορούσε να έχει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό ανάδειξης και φωτισμού που να τον καθιστά σημείο αναφοράς και τη νύχτα, ενώ εμείς ασχολούμαστε αν και πότε θα ανάψει ο φωτισμός παλιάς τεχνολογίας του κάστρου. 

Η πόλη θα μπορούσε να διεκδικεί μια σύγχρονη, στεγασμένη και οργανωμένη λαϊκή αγορά. Έναν χώρο που θα μπορούσε να φιλοξενήσει  εκδηλώσεις και εκθέσεις. 

Ένα ολοκληρωμένο αθλητικό κέντρο, ικανό να φιλοξενεί μεγάλες διοργανώσεις και να δημιουργεί αθλητικό τουρισμό.

Τα λάθη προηγούμενων δημοτικών αρχών και συγκεκριμένων δημοτικών συμβούλων κατάφεραν να χάσουν το μεγάλο έργο του Ξένια Σπάρτης, ενός μοναδικού χώρου για την πόλη. 

Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να συζητήσουμε για τη λαϊκή αγορά ή για οποιοδήποτε καθημερινό πρόβλημα.

Φυσικά και πρέπει.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν έχουμε μάθει να κοιτάμε μόνο μέχρι εκεί που φτάνει το βλέμμα μας.

Μια πόλη δεν αλλάζει επειδή μετακινεί μια αγορά 30 μέτρα.  Και μάλιστα όταν η λαϊκή αγορά έχει μπει σε πρόγραμμα ενεργειακής και λειτουργικής αναβάθμισης των κτιρίων της.

Αλλάζει όταν αποκτά πανεπιστημιακές δομές, όταν δημιουργεί σύγχρονες υποδομές, όταν αξιοποιεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, όταν επενδύει στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στον τουρισμό και στην παραγωγή.

Αλλάζει όταν υπάρχει ένα σχέδιο δεκαετίας και όχι μόνο μια συζήτηση για το τι θα γίνει την επόμενη εβδομάδα.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να αλλάξει και η δική μας νοοτροπία.

Δυστυχώς η νοοτροπία και οι απαιτήσεις των πολιτών εδώ και χρόνια είναι μόνο για την καθημερινότητα παρασύροντας και τις Δημοτικές Αρχές.

Ισως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να πανηγυρίζουμε επειδή καταφέραμε το αυτονόητο.

Να σταματήσουμε να εξαντλούμε την ενέργειά μας στα μικρά.

Και να αρχίσουμε να απαιτούμε τα μεγάλα.

Γιατί η Σπάρτη δεν έχει ανάγκη από μικρότερες φιλοδοξίες.

Έχει ανάγκη από μεγαλύτερο όραμα.

Και κυρίως από ανθρώπους - που υπάρχουν- να διεκδικήσουν με επιμονή, σχέδιο και διάρκεια.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι άλλοι παίρνουν περισσότερα.

Είναι ότι εμείς πολλές φορές ζητάμε πολύ λιγότερα από όσα πραγματικά μπορούμε να διεκδικήσουμε.