Εικόνες ντροπής στον Προφήτη Ηλία του Ταϋγέτου

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος 

Ποιος μπορεί να βανδαλίζει έναν χώρο που ανήκει σε όλους;

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Εικόνες που προκαλούν οργή, απογοήτευση και ένα μεγάλο «γιατί;».

Οι φωτογραφίες που δημοσιοποίησε ορειβάτης από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, στην κορυφή του Ταϋγέτου, πραγματικά σοκάρουν.

Ξηλωμένα καδρόνια φαίνεται να έχουν χρησιμοποιηθεί για να ανάψει φωτιά, μπουκάλια με ουρά στο εσωτερικό του ναού και ένας χώρος που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με σεβασμό να έχει μετατραπεί σε σημείο ανεξέλεγκτης χρήσης.

Αν αυτές οι εικόνες είναι αποτέλεσμα ανθρώπων που ανεβαίνουν στον Ταΰγετο ως ορειβάτες, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα. Γιατί ο ορειβάτης δεν είναι απλώς κάποιος που ανεβαίνει ένα βουνό. Είναι άνθρωπος που αγαπά και σέβεται το βουνό, τη φύση, την ιστορία και τους χώρους που συναντά στη διαδρομή του.

Και ο Προφήτης Ηλίας δεν είναι ένας οποιοσδήποτε χώρος.

Είναι ένα μικρό εκκλησάκι στην κορυφή του Ταϋγέτου, ένας προορισμός για ανθρώπους που ανεβαίνουν εκεί για να προσκυνήσουν, να σταθούν για λίγο στη σιωπή του βουνού, αλλά και για όσους θέλουν απλώς να αντικρίσουν από ψηλά τον μοναδικό Ταΰγετο.

Μόλις πρόσφατα, μάλιστα, έγινε μια σημαντική προσπάθεια για την αποκατάσταση και τη συντήρηση του χώρου. Με πρωτοβουλία του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Θανάση Δαβάκη, η Υπηρεσία Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών του ΓΕΕΘΑ προχώρησε σε εργασίες συντήρησης στο εκκλησάκι, το οποίο είχε μείνει χωρίς σκεπή και χωρίς πόρτες.

Άνθρωποι εργάστηκαν για να προστατευθεί ένας χώρος που χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα.

Και κάποιοι, σύμφωνα με τις καταγγελίες και τις εικόνες που δημοσιοποιήθηκαν, φαίνεται να θεωρούν ότι μπορούν να τον χρησιμοποιούν όπως θέλουν.

Όχι. Δεν είναι έτσι.

Το βουνό δεν είναι σκουπιδοτενεκές.

Το εκκλησάκι δεν είναι καταφύγιο για να καίμε ξύλα που ξηλώνουμε από τις κατασκευές του.

Η κορυφή του Ταϋγέτου δεν είναι χώρος όπου ο καθένας αφήνει πίσω του ό,τι θέλει.

Και κυρίως, η ελευθερία που προσφέρει το βουνό δεν σημαίνει ασυδοσία.

Αν κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ένας τέτοιος χώρος χρειάζεται σεβασμό, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο Ταΰγετος.

Το πρόβλημα είναι η έλλειψη παιδείας.

Η προστασία του Προφήτη Ηλία χρειάζεται πλέον μεγαλύτερη προσοχή. Χρειάζεται ενημέρωση, έλεγχος όπου είναι εφικτό και κυρίως συνείδηση από όλους όσοι ανεβαίνουν στην κορυφή.

Γιατί ο Ταΰγετος δεν μας ανήκει.

Τον δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές.

Και όταν φεύγουμε από την κορυφή, θα πρέπει να αφήνουμε πίσω μας μόνο τα ίχνη των βημάτων μας — όχι καταστροφές, σκουπίδια και εικόνες ντροπής.

Ο Προφήτης Ηλίας πρέπει να παραμείνει όρθιος, καθαρός και σεβαστός.

Για την πίστη. Για το βουνό. Για την ιστορία. Για όλους.