Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος

Η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης για τη Λαϊκή Αγορά θα έπρεπε να είναι μια σοβαρή συζήτηση για το μέλλον της πόλης. 

Αντί γι’ αυτό, για ακόμη μία φορά παρακολουθήσαμε φωνές, ειρωνείες, απαξιωτικές εκφράσεις και χειροκροτήματα, λες και βρισκόμασταν σε προεκλογική εξέδρα και όχι στον θεσμικό χώρο όπου συζητούνται τα προβλήματα της πόλης.

Και είναι πραγματικά θλιβερό.

Και το σημερινό ερώτημα αιωρείται  μετά την μαραθώνια συνεδρίαση 7 ωρών και 17 λεπτών για ένα θέμα, σοβαρό μεν αλλά όχι θέμα που θα αλλάξει την πόλη.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό … ‘’νικητής’’ ποιος βγήκε ; - Και λέμε για νικητή γιατί η εικόνα ήταν εικόνα αρένας - .

Οι πολίτες ή ο Δήμος;

Κατά την ταπεινή μας γνώμη οι πολίτες ‘’έσυραν’’ την Δημοτική Αρχή σε μια συζήτηση για την λαϊκή αγορά και ένιωσαν υπερηφάνεια και από την άλλη πλευρά η Δημοτική Αρχή συμφώνησε ότι η λαϊκή πρέπει να φύγει από εκεί που είναι και έστειλε το θέμα στις υπηρεσίες , στη διαβούλευση και θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να ικανοποιήσει τους πολίτες, εφόσον θα είναι νόμιμη η μετακίνηση.

Θα το πούμε για άλλη μια φορά … ο χώρος της λαϊκής αγοράς έχει ενταχθεί σε πρόγραμμα για  τη συνολική ανακαίνιση, τον εκσυγχρονισμό και την ενεργειακή αναβάθμιση.

Πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει ανάδοχος εργολάβος που θα βάλει σκαλωσιές, θα εργάζονται άνθρωποι στα σκέπαστρα και από κάτω θα πουλάει ο άλλος ντομάτες και πατάτες;

Νικητής λοιπόν της όλης συνεδρίασης ήταν η προσωπική ικανοποίηση του κάθ΄ ενός ότι εγώ πήγα και τους τα είπα , τους έκανα με τα κρεμμυδάκια, τους ξεφτίλισα, τους ειρωνεύτηκα και όλα τα υπόλοιπα για να νιώσει άνετος μετά 7 ώρες συνεδρίασης. 

Και ο εκλεγμένος όταν είναι σοβαρός και έχει και άλλες δουλειές να κάνει για να ζήσει την οικογένειά του λέει… τι δουλειά έχω και έμπλεξα σε αυτή την αρένα να με βρίζουν , να με ειρωνεύονται να με υποτιμούν κλπ. 

Και το ζήτημα δεν είναι ποιος θα φωνάξει περισσότερο, ποιος θα ειρωνευτεί καλύτερα ή ποιος θα κερδίσει το χειροκρότημα της στιγμής. 

Το ζήτημα είναι τι Λαϊκή Αγορά θέλουμε για τη Σπάρτη.

Θέλουμε μια σύγχρονη αγορά, σε έναν οργανωμένο χώρο, με υποδομές, καθαριότητα, ασφάλεια, προσβασιμότητα και ευρωπαϊκές προδιαγραφές; 

Έναν χώρο που να υπηρετεί τους παραγωγούς, τους επαγγελματίες, τους κατοίκους και τους επισκέπτες και να αποτελεί πραγματικό κομμάτι της σύγχρονης πόλης;

Ή θα συνεχίσουμε να αναζητούμε πώς θα βολευτούν συγκεκριμένες μικροεξυπηρετήσεις και μικροσυμφέροντα;

Γιατί αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση.

Μιλάμε για το μέλλον της Λαϊκής Αγοράς και συμπεριφερόμαστε σαν να διαπραγματευόμαστε ποιος θα κρατήσει τη γωνία του.

Και όταν μια σοβαρή συζήτηση πνίγεται στις φωνές, όταν η ειρωνεία αντικαθιστά το επιχείρημα και όταν το χειροκρότημα γίνεται υποκατάστατο της λογικής, τότε δεν κάνουμε διάλογο.

Κάνουμε θόρυβο.

Η Σπάρτη, όμως, δεν χρειάζεται άλλο θόρυβο.

Χρειάζεται σχέδιο, όραμα και αποφάσεις που θα κοιτούν μπροστά.

Η Δημοτική Αρχή πρέπει να κριθεί για το αν μπορεί να σχεδιάσει μια πραγματικά σύγχρονη Λαϊκή Αγορά και οι δημοτικοί σύμβουλοι να τοποθετηθούν με επιχειρήματα πάνω σε αυτό.

Όχι να μετράμε ποιος φώναξε περισσότερο.

Όχι ποιος ειρωνεύτηκε καλύτερα.

Όχι ποιος απέσπασε το θερμότερο χειροκρότημα.

Γιατί το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι θέατρο και οι πολίτες δεν είναι κοινό να χειροκροτούν όταν τους αρέσει η απόφαση και να γιουχάρουν όταν δεν τους αρέσει. 

Είναι ο θεσμός της πόλης.

Και όταν τον μετατρέπουμε σε αρένα για μικροσυμφέροντα, δεν μικραίνει ο θεσμός.

Μικραίνουμε εμείς.

Και αν κάποιος έχει αμφιβολία και έχει χρόνο ας δει το video της συνεδρίασης

https://www.youtube.com/watch?v=oGEaEOgUcgc